สวัสดีคุณคนที่ชื่อเวลา
วันนี้ก็ยังคงเหมือนทุกวัน
วันนี้คุณก็ยังคงเดินไปเรื่อยๆ ช้าๆ
แต่ทุกครั้ง เมื่อฉันหันกลับไปมองดูคุณ...
คุณกลับเดินนำฉันไปเร็วอย่างน่าใจหาย
หลายครั้งที่พยายามจะเดินให้ทันคุณ
แต่คุณก็ยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ
อย่างไม่เคยรอใคร.....
ฉันเหนื่อยเหลือเกินที่จะวิ่งตามคุณ
บางครั้งเหนื่อยจนหมดกำลังใจ...
และบดบังความหวังและเส้นทางที่มองเห็นข้างหน้า
หยุดเดินหน่อยเถอะ....
รอฉันด้วย......
ฉันล้มลง...และเริ่มคร่ำครวญ......
--------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีคุณคนที่ชื่อเวลา
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ฉันล้มลงอยู่ตรงนี้
ตอนนี้คุณคงเดินไปไกลลิบตา....
ใช่....
ฉันรู้สึกสบายใจที่ไม่ต้องวิ่งตามคุณ...
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด....
ในสถานที่ที่มองไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณ..
ฉันกลับคิดถึงแผ่นหลังของคุณ....
ขึ้นจับใจ...
ไม่รู้เหมือนกันว่านานแค่ไหนแล้ว
ฉันรอ..รอโดยหวังว่าคุณจะเดินกลับมา ณ ตรงนี้....
แต่คุณก็ไม่กลับมา...
ฉันคิดถึงคุณ....
ทนไม่ไหว...
ตอนนี้มันทรมานยิ่งกว่าเสียอีก
ฉันจะไม่รอคุณอีกแล้ว....
ฉันโง่เองที่ปล่อยให้คุณเดินจากไป...
ฉันโง่เองที่มัวแต่คร่ำครวญรอให้คุณกลับมา...
คุณคงไม่ชอบฉันที่เป็นแบบนั้นใช่มั้ย?
ได้...
มือทั้งสองข้างของฉันปาดน้ำตาออกจากใบหน้า
ขาทั้งสองข้างของฉันยันกายขึ้นช้าๆ
ก้าวแรกของฉันอตอนนี้มันช่างยากลำบากเหลือเกิน...
ขาทั้งสองข้างมันหนัก
ฉันพยายามยกขาเคลื่อนไปข้างหน้าช้าๆ
มันคงเป็นสิ่งที่ฉันต้องชดใช้สินะ ที่ฉันพยายามหยุดคุณไว้
ด้วยการหลอกตัวเอง ว่าจะหยุดทุกอย่างอยู่ที่เดิมที่ฉันล้มอยู่....
....
...
.....
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว
ฉันก้มกน้าก้มตาพยายามยกขาทั้งสองที่หนักอึ้ง
นี่ฉันไม่ได้เคลื่อนออกจากที่เดิมเลยรึไงนะ
ฉันเจ็บ.....
แต่ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน
อย่างน้อย...
ฉันก็อยากเดินตามคุณ
ฉันก็อยากเห็นแผ่นหลังของคุณ
ฉันก็อยากเดินจังหวะเดียวกับคุณ
แค่นั้นก็ยังดี......
ตึก....
---------------------------------------------------------------
น้ำตาของฉันร่วงอาบใบหน้า.....
มันไม่ได้มาจากความเสียใจหรือเจ็บปวด
ฉันก้าวออกไปแล้ว
....
และทุกก้าวที่ฉันเดินออกไปช้าๆ
ฉันเห็นคุณอยู่ตรงนั้น....
ใกล้เข้ามา
ใกล้เข้ามา
ใกล้เข้ามา
ฉันรู้ดีว่าคุณไม่ได้เดินมาหาฉันหรอก
หากแต่ฉันต่างหากที่เดินเข้าไปหาคุณ
งั้นหรอกหรือ....
เพียงแค่่เดินเท่านั้นสินะ
คุณไม่ได้ไปไหน
คุณไม่ได้หนีไป
คุณยังเป็นคุณ
คุณยังคงก้าวเดินในจังหวะเดิมๆ
งั้นหรอกหรือ....
เพียงแค่เดินเท่านั้นสินะ
แม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังห่างคุณอยู่
แต่อย่างน้อยฉันก็เห็นแผ่นหลังของคุณแล้ว
มันจะเป็นไปได้มั้ยนะ
ถ้าหากฉันเดินในจังหวะของฉัน
ลบหยาดน้ำตาที่บดบังทางเดินข้างหน้าให้หมดสิ้น
ลองเดินโดยไม่คิดจะตามคุณดูบ้าง
ฉันจะไปเดินเคียงข้างคุณได้ใช่้มั้ย?
แล้วหากวันไหนฉันสามารถเชื่อมั่นในทางเดินของฉัน
ซักวันเถอะ.....
สวัสดีคุณคนที่ชื่อเวลา
ฉันจะเดินแซงคุณ
